Wat ik nog niet verteld heb is hoe ons dagje eiland hoppen geëindigd is. Normaal gezien zouden we omstreeks half negen terug in ons hotel zijn of toch alleszins in de haven aankomen en dan teruggebracht worden. Tegen half elf kwamen we pas in de haven aan, op zich geen probleem maar dan bleek dat ze te weinig rekening hadden gehouden met het aantal mensen in de boot. De chauffeur doet teken dat wij niet meer in het busje mogen, "bus is full". Euh ok, en nu dan? De haven ziet er donker en verlaten uit, niet meteen uitnodigend om hier te wachten op een busje dat ze vanuit weet ik veel waar willen sturen (en wie weer hoelang we daar dan met ons tweetjes moeten wachten). Toch blijft de chauffeur onverzettelijk. Nope, we mogen er niet meer bij. We krijgen hem wel zover dat hij ten minste wil wachten met vertrekken tot het andere busje is gearriveerd, maar dat is buiten een Thais sprekende furie gerekend die uit het busje stapt en van haar oren komt maken. Wanneer ook nog drie andere Aziatische vrouwen mee komen discussiëren omdat ze wel nu meteen naar hun hotel willen worden gebracht, kan de chauffeur niet anders dan toegeven en ze laten ons prompt achter. Ok, Thailand is nu niet meteen een gevaarlijk land te noemen (in India zou ik het wel in mijn broek doen denk ik), maar toch, what the f?!!! We zitten op een houten bankje en horen links van ons hoe de laatste vissers hun boten schoonmaken om dan naar huis te vertrekken. Verder zien we, als we rondkijken, dat we ons op een afgelegen parking bevinden in een niet bepaald dichtbevolkt gebied. Na een tijdje geduld te hebben uitgeoefend besluiten we dat het bedrijf wel echt heel hard onze rug op kan en we gaan op zoek naar een taxi. De straat die we opwandelen is nu niet meteen van die aard dat je om de haverklap een taxi kan tegenhouden, als er al verkeer voorbijkomt. In het cafeetje op de hoek blijkt echter een lokale taxichauffeur net stevig aan het pintelieren te zijn en tja, het is beter dan niets denken we dan.
En daar gaan we dan, met een benevelde Thai die gelukkig traag rijdt gezien zijn toestand. Na een vijf- a tiental minuten krijgt hij telefoon en maakt hij rechtsomkeer. "My wife hear I go to Krabi, she wanna go too, I pick her up." Je moet weten, het is ondertussen al bijna elf uur, we zijn moe en lichtelijk kranky na moederziel alleen achtergelaten te zijn in een of ander donker, verlaten en vooral mistroostig oord, er nog eens terug naartoe rijden en wie weet waar die kerel woont en of het wel zijn vrouw is of gewoon nog een extra klant voor in zijn taxi, het is er echt wel effe te veel aan. Niet dat ik niet nieuwsgierig ben naar zijn echtgenote, mocht dat werkelijk kloppen, maar andere keer graag. We maken duidelijk dat we ofwel minder betalen, als er nog iemand meerijdt, ofwel dat we toch meteen doorrijden richting Krabi town. De chauffeur grommelt wat in zichzelf, maakt voor zichzelf de financiële optelsom en maakt dan terug rechtsomkeer, richting ons hotel.
Als we eindelijk aankomen in het Thara Park View hotel doet de douche enorm deugd. Zodra we het bed raken duurt het niet lang voor we in dromenland zijn, klaar voor de volgende boottrip de dag erna... richting de Phi Phi eilanden. We zijn benieuwd!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten