Railay Beach

Het was vandaag een heerlijke dag tot nu toe! Met een bootje naar Railay Beach, daar wat rondgehangen, koffietjes gedronken, van het mooie zicht genoten, ... Straks gaan we Nieuwjaar vieren op Ao Nang Beach, op het strand. Fysiek en mentaal voelen we dat we aan het bekomen zijn van de vermoeiende trip doorheen Myanmar...

Railay Beach

Steamed seafood

Nieuwjaarsmarkt in Krabi Town

Mmmh lekker (...)

Straatlampen hier

Thailand, me love you long time

We zijn superblij als we aankomen in de luchthaven van Bangkok. Nu hier een aantal uren overbruggen en dan hebben we onze vlucht naar Krabi. Een Japans menuutje bij Saboten brengt ons al snel weer op onze positieven en daarna genieten we van goede koffie en warme chocomelk. Het chillgedeelte van onze reis kan nu beginnen! Het hotel in Krabi heeft ons ondertussen geantwoord dat we met een shuttle bus van de luchthaven naar Krabi town kunnen gaan en van daaruit een taxi kunnen nemen naar het hotel. Meteen vanuit de luchthaven een taxi nemen naar Tharapark View Hotel is nog geen twee euro duurder dus ja, dan is de keuze snel gemaakt. We hebben er zin in: bountystranden, uitstapjes doen, uitslapen, foto's nemen en vooral genieten, genieten, genieten!!!

Bye bye Burma

Bye bye Mandalay

Onderweg naar de luchthaven komen we nog interessante dingen te weten via Bargyi over zijn land. Ik zie rechts een bordje staan, "drug free school", en vraag hem of er veel drugs gebruikt worden in Myanmar. Blijkbaar spuiten heel wat Birmezen heroïne en deze wordt zelf gekweekt. Het militaire regime (dat nauw samenwerkt met de overheid en het volk eigenlijk zou moeten beschermen) betaalt de lokale bevolking om de papaver aan te planten en te oogsten. Vervolgens gaat de Birmese heroïne naar onder andere China en de Verenigde Staten. Wie hier gepakt wordt met 1 kg heroïne, of het nu is om te dealen of voor eigen gebruik, krijgt de doodstraf en wordt met een touw opgehangen, tenzij je van goede huize bent of bij het militair regime hoort. Vinden ze niets in je urine dan vlieg je voor 1-2 jaar de cel in.

Bargyi begint zich op te winden wanneer we dit onderwerp aanraken. "Stupid police in Myanmar. If you're from a rich family, if you have money, you can do everything here. The police salutes you and they say 'yes sir, yes sir'." Rijkelui sturen soms mensen in de nachtclubs naar buiten, ook al hebben ze reeds inkom betaald, zodat ze de club voor zich en hun vrienden alleen hebben. Enkel de vrouwen mogen blijven in dat geval. Vrienden van Bargyi (waarschijnlijk weer maffiakerels a la Mr. Tin) die goed bij kas zijn stelden onlangs voor om in een hotel in Pyu Lin te overnachten, "Nice hotel Bargyi and only 500 dollars". Je merkt hier ook echt dat de mensen erg gefocust zijn op geld en dollars en dat stuitte ons de afgelopen week regelmatig tegen de borst. Niet dat je dit niet ziet in andere Aziatische landen, maar hier vonden we dat het toch nog meer een dwingend karakter had. Misschien ligt het wel aan de chauffeur en de plaatsen waar we geweest zijn, misschien ligt het aan ons, aan het tijdstip waarop we nu Myanmar bezocht hebben, .... wie zal het zeggen. In ieder geval, het was een erg mooie reis afgelopen week, met enkele spectaculaire ervaringen, maar we kijken enorm uit naar het vervolg van onze trip in Thailand. Bij een volgende rondreis in de toekomst gaan we sowieso reizen zonder chauffeur, of slechts voor enkele dagen. Het wordt met momenten echt vervelend als iemand voortdurend in de buurt is terwijl je daar niet om gevraagd hebt (gids spelen om meer geld te krijgen). 

Vervroegd afscheid van Myanmar - Birmese communicantjes en ladyboys - mierenthee - watermelon martini

Hello hello from Myanmar!

Vandaag de grootste Boeddha gezien hier en de grootste tempel en eerlijk, na een week is Birma wel voldoende. De mensen zijn vriendelijk maar je merkt, zoals Suu Kyi ook al opmerkte in haar boeken en interviews, dat de Birmese cultuur onderweg wat verloren gegaan is door de Britse en Japanse bezetting. We hebben hier enorm mooie dingen gezien, sjieke dingen meegemaakt (de ballonvlucht over Bagan was er zo eentje van), maar we gaan eerder afronden. Ook merk je dat de Birmeesjes je zoveel mogelijk proberen te rippen terwijl de hotels en restaurants al voldoende overpriced zijn, jammer eigenlijk. Vergeleken met bijvoorbeeld Washington D.C. zijn de grondprijzen in pakweg Yangon ongeveer even duur, daar zal het ook wel mee te maken hebben. 

Vandaag hebben we net voor Mandalay de beroemde houten brug gezien in Amarapura en morgen gaan we Mandalay verder verkennen en een boottrip doen. De dag erna trekken we wellicht al naar Thailand om daar de reis verder te zetten. We hebben dit al met Mutu besproken en krijgen een gedeeltelijke refund terug. 

By the way: excuses voor de typfouten in de blog, maar autocorrect op de iPad is not helping wat dat betreft.

Op naar Thailand, zonder chauffeur, gewoon lekker verder ons eigen ding doen, yay!!!

Dag later: onze laatste avond in Birma! Vandaag zijn we naar het Golden Palace geweest waar op het domein ook de militairen wonen. Dit gaf wel een erg dubbel gevoel, zeker met het bord dat buiten ophangt waarop staat dat Birmezen zich dienen te verenigen voor het land en wie dat niet doet "has to be crushed". The Golden Monastery was ook eens leuk om te zien maar wat vooral onze dag gemaakt heeft was de boottocht in de namiddag. Lekker in het zonnetje met een zalig briesje voer de boot ons naar een eiland waar we heel toevallig een soort plaatselijke communie meegemaakt hebben. 

Op een bepaalde leeftijd moet elk Birmeesje zich gedurende twaalf dagen terugtrekken in een klooster, daarna is hij of  zij ingewijd en mag hij of zij ook op latere leeftijd trouwen. Bargyi heeft dit indertijd ook gedaan. De viering is meestal prive, met vrienden en familie, maar rijke families maken er een groot gebeuren van zoals dat wat we nu gadesloegen. Niemand hoeft die dag te koken in het dorp want de families van de communicanten geven een heus volksfeest. Het is een hele optocht waarbij ook Birmese ladyboys mee paraderen. Bargyi had nog nooit landgenoot-ladyboys gezien en was nogal van slag, "I never saw them. I'm scared." Luide muziek schalt uit de luidsprekers van een camionnette gevuld met Birmese homomannen. Ze vieren duidelijk feest en dansen zo vrouwelijk mogelijk. Ik heb bewijs hiervan op camera ;-), is best schattig en grappig om te zien. 

Effe tussendoor: vanmiddag kregen we in het Golden Duck restaurant een soort crème brulee-gelatine dessert geparfumeerd a la Japans... Vreemd smaakje :-). Maar dan kwam de vreemde conservatie over het bestellen van koffie:

"Two black coffees please"

"No, we don't have coffee"

"Tea?"

"Yes"

"Which flavour?"

... (Brengen plots gewoon een pot thee)

"Which tea?"

"OK tea"

"?"

"Chinese tea"

"Oh, owkay"

 En dan bleek plots dat er mieren in de theepot zaten...Omg!! Thomas heeft ondertussen buikgriep ook van de gerechten daar en we kregen niet eens een discount op de rekening. Pas na aandringen van de gids in het Birmees kwam een ober zich verontschuldigen, het management trok er zich niets van aan. De prijs van de thee werd van de rekening afgehouden en dat was het. Verder konden we het opsoppen. Tof, Golden Duck :-), hello Trip Advisor review!

Vanavond sluiten we onze laatste avond in Myanmar af in BBB restaurant in Mandalay (trouwens een zeer sterke aanrader) met een goede fles Birmese rode wijn, water melon martini, rum-cola en lekker eten.... Santé! Op naar Krabi!

Nog fotootjes: