Vanavond is het kerstavond. Het zal raar zijn om het dit jaar nog eens zonder familie te vieren. Zelf zijn we niet echt in kerststemming omdat er hier ook niets is dat aan Kerst doet denken. Toch hebben we op de luchthavens in Zaventem en Moskou voor elkaar een kerstcadeautje gekocht om het vanavond toch nog wat te kunnen vieren.
Gisterenavond was een vreemd avondje. Bargyi stelde ons voor aan een goede vriend van hem, "in my heart he feels like a brother to me", Mr. Tin. Als we ooit problemen ervaren hier in Birma moeten we hem bellen, hij komt het wel even fixen. Blijkbaar doet het toch veel als je in dit land de juiste mensen kent. Hij heeft Bargyi ook al meermaals uit de nood geholpen. Mr. Tin staat erop om ons voor te stellen aan zijn baas, die ook op het hoteldomein aan het eten is. We wandelen mee naar een overdekt terrasje dat verlicht is in rode, gele, blauwe en groene felle kleuren. De baas zit er ook als een echte leider na te tafelen met zijn achterban, met de fles Jack Daniels in het midden. Het lijkt wel een maffialeider met zijn gevolg. De baas spreekt geen Engels en is erg afstandelijk. Wanneer Mr. Tin ons voorstelt, begint een dikke ader in zijn hals te kloppen en zie je dat hij zijn kaken klemt. Thomas en ik voelen ons erg ongemakkelijk. We worden iets te drinken aangeboden maar willen eigenlijk zo snel mogelijk weer weg. Mr. Tin maakt duidelijk dat "nee" zeggen en het aanbod afslaan onbeleefd is dus bestellen we een soda. De baas blijft strak voor zich uitkijken en de stilte wordt al snel bevreemdend. We stellen een paar vragen en krijgen heel kort antwoord. Uiteindelijk neemt Mr. Tin ons terug mee naar onze eigen tafel aan de andere kant van het hoteldomein. De baas belt naar Mr. Tin op zijn gsm. Mr. Tin legt uit dat zijn baas wou checken of alles ok was en zich wou verontschuldigen omdat hij geen Engels spreekt. Deze man zou bij de tien rijkste mensen van Birma horen en is niet gewend om buitenlanders aan te spreken.
Mount Popa was fantastisch om te bezoeken!! Het was een redelijke klim op blote voeten naar boven maar na onze verhuis vanaf de derde verdieping waren we al behoorlijk getraind. Onderweg kwamen we voortdurend aapjes tegen met streken, het leken wel onopgevoede Sultannetjes all over the place (nota aan de lezers: Sultan is mijn stoute zwarte kat). Onderweg terug naar beneden zagen we een aapje een groepje Birmese vrouwen besluipen. Ze waren druk aan het praten en wilden een ander aapje wegjagen dat een gebedsruimte wilde betreden. De sluiper zag zijn kans en gritste een volledige tros bananen mee. Ik tikte een van de vrouwen op de schouder, ze schrok even (dacht misschien dat een sultan monkey was). Ik wees naar de aap en zijn buit en de vrouwen begonnen weer luid te roepen en nu op de andere aap te foeteren. Thomas heeft een foto van net dat moment dat de sluwe vos de bananen meeneemt, zalig!.
Na Mount Popa gingen we naar een "deer forest" dat onderhouden wordt door de overheid. Wel toepasselijk zo net voor kerstavond! Twee boswachters riepen de hertjes, " Moo! Moo!" En al snel kwam een hele bende drinken.
En nu, kerstavond in Bagan! Uitgebreid Birmees eten, een fles erg lekkere Birmese rode wijn en zeer goedkope gin tonic. Yay, Merry Christmas! 😄😄😄
Geen opmerkingen:
Een reactie posten