Onderweg!

En we zijn onderweg! Het wordt een heel traject om tot in Yangon te geraken. Vrijdag 19/12 vertrokken we in Zaventem, normaal gezien om 23u55 maar met een uurtje vertraging, met de bedoeling om uiteindelijk via Moskou en Bangkok op zondag (!) in Yangon aan te komen om 17u05 plaatselijke tijd. Momenteel nippen we aan een koffietje in een bar van de luchthaven van Moskou, het is nu 06u33 plaatselijke tijd en straks hebben we onze volgende vlucht om 21u50. Effe overbruggen dus! Met een ereader, met bloggen op de iPad en niet te vergeten, met de leuke reisboeken over Myanmar en Bangkok die we met zorg geselecteerd hebben om ze vervolgens thuis te vergeten op de salontafel. Humor en een portie relativeringsvermogen, niet onbelangrijk tijdens een verre trip. 

Het zal vreemd zijn om Kerst en Nieuwjaar zonder onze families te vieren maar anderzijds, met de kinderwens die we momenteel koesteren is dit misschien de laatste verre reis die we gedurende een heel tijdje gaan maken. Kerst bij 30-35°C, dat doet me toch heel sterk denken aan mijn jaar in Venezuela, wat kan ik zeggen... Het is eens iets anders! Hoewel daar de kerstboom bij 38°C me niet bepaald geloofwaardig overkwam. Geef mij maar sneeuw, warme chocomelk, naar buiten kijken naar de kou terwijl je lekker warm binnen zit en de poesjes die je regelmatig uit de kerstboom dient te halen. Speaking of which: toen Sultan, heer en meester in de deugnieterij, zes jaar geleden bij een vriendin en haar vriend bleef logeren tijdens de Nieuwjaarsperiode omdat ik Nieuwjaar vierde in het buitenland, slaagde hij erin om allerhande kerstversiering op te eten en de kerstballen op frequente basis te attaqueren. Achteraf leidde dit tot een operatie om eventuele overblijvende kerstversiering uit zijn maag te verwijderen. Gelukkig bleek alles ok te zijn met hem, met mijn portefeuille ging het iets minder goed toen ik de rekeningen van de dierenarts voorgeschoteld kreeg. Maar zoals andere kattenfans zullen beamen, dat heb je er helemaal voor over met zo'n schattebol in huis. Grappig was dat hij na de operatie fier leek te pronken met het verticale litteken op zijn buik, als een oorlogsheld die even wilde tonen wat hij allemaal doorstaan had. Hij draaide zich dan ostentatief op zijn zij, met een pootje over zijn buik maar zodanig dat het vrij grote litteken duidelijk zichtbaar was, alsof hij wilde zeggen "who's the man?". Ja bollie, we gaan je streken drie weken missen maar dat maken we daarna weer helemaal goed, beloofd!